बाढीले खोसेको रक्षाबन्धन : मोबाइलमा फोटो, शवगृहमा पर्खाइ

एम्बुलेन्सको ओहोरदोहोर बाक्लो छ । शव ओसार्न भ्याइनभ्याइ छ । रसुवा बाढीमा परेर हराएकाहरु चितवनको नारायणी किनारमा भेटिइरहेका छन् । नारायणीमा भेटिएका शव भरतपुर महानगरपालिका–१० स्थित चितवन उद्योग संघ परिसरमा निर्मित ‘चिस्यान कक्ष’मा राखिएको छ ।

Watch On

कक्षमा राखिएका शवको अनुहार बाहिरपट्टि डिस्प्लेमा देखाइएका छन् । डिस्प्लेमा देखाइएकाहरु आफ्ना आफन्त हुन्–होइनन् भन्ने पहिचान गर्न यहाँ सयौँको भीड छ ।

शुक्रबार दिउँसो चितवनका राजेन्द्र खनाल क्षेत्री पनि हल भित्र–बाहिर गरिरहेका थिए । उनको हातमा मोबाइल थियो । मोबाइलको स्क्रिनमा मुस्कानसहितको एउटा खुलै देखिन्थ्यो । त्यो फोटो बहिनी सुजाता कौडेलको हो । सुजाता बाढीमा परेर बुधबार बिहानदेखि बेपत्ता छिन् ।

रक्षाबन्धनमा दाजु–बहिनी मिलनको माहोल छ । यहीबीच राजेन्द्र बेपत्ता बहिनी खोज्दै शवगृह धाएका छन् । ‘हामी दुई भाइको एउटा मात्र बहिनी हो । आज ऊ हामीसँग सम्पर्कमा छैन’, राजेन्द्रले सुनाए ।

सुजाताको घर गोरखाको पालुङटार हो । उनी गोसाइँकुण्डको धार्मिक यात्रामा निस्किएकी थिइन् । उनीसहित ४३ जना सवार बस बाढीयता बेपत्ता छ । बाढीकै दिन बिहान ६ बजे सुजाताले परिवारसँग कुरा गरेकी थिइन् ।

घटना थाहा पाएयता बुबाआमा र परिवारका सदस्य भावविह्वल छन् । कसैलाई निद्रा परेको छैन। ‘बुबाआमा सुत्नुभएको छैन । सबै रुँदै बसेका छन्’, राजेन्द्रले घरको अवस्था सुनाए, ‘म जेठो छोरा । रात लामो र कष्टकर भएको हुनाले म आफैं सम्झाउँदै बसेको छु ।’ सुजाताका श्रीमान्, एक छोरा र अष्ट्रेलियामा रहेकी छोरी पनि यतिबेला गहिरो शोकमा डुबेका छन्  ।

कविताको आश – भाइ सुरक्षित पो छ कि !

शव खोज्नेको भीडमा भेटिइन्, चितवन पर्साकी कविता बानियाँ । १९ वर्षीय भाइ राजन कार्की तीन दिनदेखि बेपत्ता छन् ।

उनी काठमाडौंबाट रसुवास्थित टिमुरे भन्सारामा गाडी लिएर यात्रु लिन गएका थिए । घटनाको अघिल्लो दिन राति साढे १० बजे राजनले दाइसँग कुरा गरेका थिए । उनले भनेका थिए, ‘हामी नाका आइपुग्यौं, भोलि मान्छे लिएर काठमाडौं फर्कन्छौँ ।’ यो अन्तिम संवादपछि राजनसँग कसैको छैन ।

उनको साथमा काठमाडौंबाट गएका ५ जना र दोलखाका २५–३० जना अन्य यात्रु पनि थिए । तर भोलिपल्ट बिहानैदेखि उनीहरूसँगको सम्पूर्ण सम्पर्क टुटेको छ । ‘मलाई त भाइ त्यहाँ गएको पनि थाहा थिएन । बाढी गएको दिन राति साढे ७ बजेतिर बल्ल भाइ सम्पर्कमै छैन भन्ने खबर पाएँ ।’

शवगृहको डिस्प्लेमा भाइको अनुहार देखिएको छैन । त्यसैले  कवितालाई भाइ कतै सुरक्षित छ कि भन्ने आश छ । ‘मलाई अझै पनि आशा छ कि मेरो भाइ त्यस्तो बाढीमा परेको छैन होला । ऊ कतै पाखा लागेर सुरक्षित बसेको होला’, उनले आशावादी हुँदै थपिन्, ‘यत्तिका दिनसम्म कन्ट्याक्ट नहुँदा कता–कता निराश पनि छु।’ राजनको स्थायी घर दोलखाको मेलुङ गाउँपालिका–५ हो ।

चितवनको अस्थायी पहिचान केन्द्रमा भेटिएका राजेन्द्र र कविता प्रतिनिधि पात्रमात्र हुन् । यहाँ आउने हरेकको आँखामा आफ्ना मान्छे गुमाउनुको असह्य पीडा प्रष्ट देखिन्छ । चाडपर्वको उज्यालोमा रमाउनुपर्ने बेला बिनासकारी बाढीको कारण देश शोकमा डुबेको छ । बाढीले भौतिक संरचना मात्र बगाएको छैन, चाडपर्वको समय सुरु हुँदै गर्दा कयौं परिवार घरबारविहीन बनेका छन्, हजारौँले प्रियजन गुमाएका छन्, हजारौँको ओठको हाँसो र खुसी जीवनभरका लागि बाढीसँगै बगेको छ ।

रसुवा बाढीमा परेकाको शव नारायणी हुँदै भारतसम्म पुगेको छ । नारायणीको चितवन क्षेत्रमा भेटिएका शव बिहीबारदेखि अस्थायी चिस्यान केन्द्र बनाएर संकलन गरिएको छ । पहिचान भएका शव परिवारको जिम्मा लगाइएको छ । चितवनमा हालसम्म २ सय २२ वटा शव भेटिएको छ ।